|
اكليمنضوس الخامس: 5 حزيران 1305- 20 نيسان 1314
مجمع فيينّا بفرنسا (المسكوني الخامس عشر): 16 تشرين الأول 1311 – 6
أيار 1312
891- 908-
الجلسة الثالثة 6 أيار 1312
1) دستور "Ad nostrum
qui"
أضاليل البيغاردئيين والبيغين في شأن حالة الكمال
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
891-
(1)
قد يستطيع
الإنسان في الحياة الحاضرة أن يبلغ من الكمال درجةً عالية إلى حدّ أنه
يصبح عاجزاً عن اقتراف الخطيئة، وعن مزيدٍ من التقدّم في النعمة؛
لأنّه، على حدّ قولهم، إذا كان بإمكان إنسان مواصلة التقدّم في غير
انقطاع، كان بإمكانه التفوّق على المسيح في الكمال.
|
891 471
(1) Quod homo in vita
praesenti tantum et talem perfectionis gradum potest acquirere,
quod reddetur penitus impeccabilis et amplius in gratia
proficere non valebit: nam, ut dicunt, si quis semper posset
proficere, posset aliquis Christo perfectior inveniri. |
|
892-
(2) متى
بلغ الإنسان هذا الحدّ من الكمال لم يجب عليه الصوم ولا الصلاة، إذ
تصبح الشهوة عند ذلك خاضعة للروح والعقل خضوعاً كاملاً إلى حدّ أن
الإنسان يستطيع أن يمنح الجسد ما يرضيه.
|
892 472
(2) Quod ieiunare non
oportet hominem nec orare, postquam gradum perfectionis
huiusmodi fuerit assecutus, quia tunc sensualitas est ita
perfecte spiritui et rationi subiecta, quod homo potest libere
corpori concedere quidquid placet. |
|
893-
(3)
والذين بلغوا الدرجة المذكورة من الكمال وحريّة الروح أصبحوا براءً من
الطاعة للبشر، وبراءً من الخضوع لأوامر الكنيسة، إذ أنه، على حدّ
قولهم، "حيث يكون روح الربّ فهناك الحريّة" (2 كو 3 : 17).
|
893 473
(3) Quod illi, qui sunt in
praedicto gradu perfectionis et spiritu libertatis, non sunt
humanae subiecti oboedientiae, nec ad aliqua praecepta Ecclesiae
obligantur; quia (ut asserunt) 'ubi spiritus Domini, ibi
libertas' (2 Cor 3, 17). |
|
894-
(4)
يستطيع الإنسان أن يبلغ في الحياة الحاضرة النعيم الأخير في كلّ كماله،
كما سيحصل عليه في الحياة الطّوباوية.
|
894 474
(4) Quod homo potest ita
finalem beatitudinem secundum omnem gradum perfectionis in
praesenti assequi, sicut eam in vita obtinebit beata. |
|
895-
(5)
كل نفس عاقلة هي في ذاتها سعيدةٌ طبيعياً، والنفس ليست بحاجة إلى نور
المجد الذي يسمو بها إلى رؤية الله والتمتّع به طوباوياً.
|
895 475
(5) Quod quaelibet
intellectualis natura in se ipsa naturaliter est beata, quodque
anima non indiget lumine gloriae, ipsam elevante ad Deum
videndum et eo beate fruendum. |
|
896-
(6)
ممارسة أعمال الفضيلة هي من شأن الإنسان الغير الكامل، والنفس الكاملة
في إجازةٍ عن الفضيلة.
|
896 476
(6) Quod se in
actibus exercere virtutum est hominis imperfecti, et perfecta
anima licentiat a se virtutes. |
|
897-
(7)
تقبيل امرأةٍ، عندما تستميل الطّبيعة إلى ذلك، خطيئة مميتة، ولكن العمل
الجنسيّ عندما تستميل إليه الطبيعة، ليس خطيئة، ولا سيّما إذا كان من
يقوم به في حال تجربة.
|
897 477
(7) Quod mulieris osculum,
cum ad hoc natura non inclinet, est mortale peccatum; actus
autem carnalis, cum ad hoc natura inclinet, peccatum non est,
maxime cum tentatur exercens. |
|
898-
(8)
لا داعي إلى الوقوف عند رفع جسد يسوع المسيح، ولا إلى تأدية التكريم
والإجلال له، إذ إنهم يرون من الإنقاص لهم أن ينحدروا من طهارة الرؤية
وسموّها ليوجّهوا أفكارهم إلى الخدمة أو إلى سرّ الإفخارستيا أو إلى
آلام ناسوت المسيح.
|
898 478
(8) Quod in elevatione
corporis Jesu Christi non debent assurgere nec eidem reverentiam
exhibere: asserentes, quod esset imperfectioniseisdem, si a
puritate et altitudine suae contemplationis tantum descenderent,
quod circa ministerium (al.: mysterium) seu sacramentum
Eucharistiae aut circa passionem humanitatis Christi aliqua
cogitarent. |
|
899-
(9)
(الحكم:)
إننا نشجب هذه الطائفة وأضاليلها، وننكرها كليّاً، ونمنع منعاً باتاً
أن يؤيّدها أحدٌ ويساندها أو يدافع عنها.
|
899
478
(9)
(Censura:) Nos sacro approbante Concilio sectam ipsam cum
praemissis erroribus damnamus et reprobamus omnino inhibentes
districtius, ne quis ipsos de cetero teneat, approbet vel
defendat. |
2) دستور "Fidei
catholicae"
أضاليل منسوبة إلى بطرس أوليفي
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
900-
(طبيعتا
المسيح) في تبنينا الراسخ لأساس الإيمان الكاثوليكي، الذي لا يستطيع
أحدٌ أن يستبدل به آخرن على حدّ قول الرسول (رَ كو 3 : 11)، نعترف
علناً مع الأمّ الكنيسة المقدسة بأن ابن الله الوحيد القائم أزلياً مع
الآب في كلّ ما يوجد به الآب كإله، قد اتّخذ في الزمن، وفي الحشا
البتوليّ، وفي وحدة الشخص، أجزاء طبيعتنا متّحدةً فيه، وكان بها، وهو
في ذاته الله الحقيقي، إنساناً حقيقياً، أي جسداً بشرياً قابلاً الألم،
ونفساً عقلانية أو عاقلة، تعطي بذاتها الجسد ذاته صورةً حقيقيةً
جوهرية.
|
900 480
(De duabus naturis Christi.)
Fidei catholicae fundamento, praeter quod, teste Apostolo, nemo
potest aliud ponere (I Cor 3, 11), firmiter inhaerentes, aperte
cum sancta matre Ecclesia confitemur, unigenitum Dei Filium in
iis omnibus, in quibus Deus Pater exsistit, una cum Patre
aeternaliter subsistentem, partes nostrae naturae simul unitas,
ex quibus ipse in se verus Deus exsistens fieret verus homo,
humanum videlicet corpus passibile et animam intellectivam seu
rationalem, ipsum corpus vere per se et essentialiter
informantem, assumpsisse ex tempore in virginali thalamo ad
unitatem suae hypostasis et personae. |
|
901-
(جنب
المسيح المطعون) ونعترف أيضاً بأن كلمة الله نفسه لم يكتف بأنه أرتضى
بأن يُسمَّر على صليب في الطبيعة التي اتّخذها هكذا، وبأن يموت لإنجاز
الخلاص للجميع، ولكنه، بعد تسليم روحه، تحمّل أن يُطعن جنبه بحربة، لكي
تقوم، بما سال من ماءٍ ودم (رَ يو 19 : 34)، الأمّ الكنيسة المقدّسة،
وحيدةً، طاهرة وعذراء، عروساً للمسيح، على صورة حواء التي اتّخذت من
جنب الإنسان الأول، وهو نائم، لكي تكون زوجة له (رَ تك 2 : 21...).
بحيث إنها قابلت الحقيقة صورة آدم الأول والقديم الذي هو، على حدّ قول
الرسول، "رمز المزمع أن يأتي" (رو 5 : 14)، بآدمنا الجديد (رَ 1 كو 15
: 45) أي بالمسيح.
أقول: تلك
هي الحقيقة التي تدعيها شهادة هذا النسر العظيم جداً الذي شاهده النبيّ
حزقيال (رَ حز 1 : 4 – 28) يُحلّق فوق سائر الحيوانات الإنجيلية، أي
الطوباويّ يوحنا، الرسول والإنجيليّ، الذي وصف حقيقة هذا السرّ ورتبته،
وقال في إنجيله: "أمّا يسوع فلمّا انتبهوا إليه ورأوه قد مات لم يكسروا
ساقيه، بيد أن واحداً من الجند فتح جنبه بحربةٍ، فخرج للوقت دم وماء،
والذي عاين شهد وشهادته حقّ، وذاك يعلم أنه يقول الحقّ لكي تؤمنوا أنتم
أيضاً". (يو 19 : 33 – 35).
فتمشياً مع
هذه الشهادة الثّقة، ومع الشرح الذي قدّمه الآباء والمعلّمون للرّأي
الرسوليّ، وبموافقة المجمع المقدس، نعلن أن الرسول والإنجيليّ يوحنا،
المذكور سابقاً تقيّد صحيحاً بنظام الأحداث في ما سبق، مورداً أن أحد
الجنود فتح بحربته جنب المسيح بعد موته.
|
901 480
(De vulnere lateris Christi.)
Et quod in hac assumpta natura ipsum Dei Verbum pro omnium
operanda salute non solum affigi cruci et in ea mori voluit, sed
etiam emisso iam spiritu perforari lancea sustinuit latus suum,
ut exinde profluentibus undis aquae et sanguinis formaretur
unica et immaculata ac virgo sancta mater Ecclesia, coniux
Christi, sicut de latere primi hominis soporati Eva sibi in
coniugium est formata, ut sic certae figurae primi et veteris
Adae, qui secundum Apostolum 'est forma futuri' (cf. Rom 5,14),
in nostro novissimo Adam, id est Christo, veritas responderet.
Haec est, inquam, veritas, illius praegrandis aquilae vallata
testimonio, quam propheta vidit Ezechiel animalibus ceteris
evangelicis transvolantem, beati Iohannis videlicet, Apostoli et
Evangelistae, qui sacramenti huius rem gestam narrans et ordinem
in Evangelio suo dixit: 'Ad Iesum autem cum venissent, ut
viderunt eum iam mortuum, non fregerunt eius crura, sed unus
militum lancea latus eius aperuit, et continuo exivit sanguis et
aqua; et qui vidit, testimonium perhibuit, et verum est
testimonium eius, et ille scit, quia vera dicit, ut (et) vos
credatis' (Io 19, 33 ss).
Nos igitur ad tam
praeclarum testimonium ac sanctorum Patrum et Doctorum communem
sententiam apostolicae considerationis, ad quam dumtaxat haec
declarare pertinet, aciem convertentes, sacro approbante
Concilio, declaramus, praedictum Apostolum et Evangelistam
Ioannem rectum in praemissis factae rei ordinem tenuisse,
narrando, quod Christo 'iam mortuo unus militum lancea latus
eius aperuit'. |
|
902-
(النفس
صورة الجسد) وإلى ذلك، فبموافقة المجمع المقدّس نعد ضالاً ومجافياً
للإيمان كلّ تعليم أو كل موقفٍ يتهور ويثبت أو يظنّ أن جوهر النفس
العاقلة أو المتعقّلة ليست في ذاتها صورة الجسد البشريّ، ولكي تتجلّى
للجميع حقيقة أصالة الإيمان الكاثوليكي، ولكي تقطع الطريق التي تقود
إلى جميع الأضاليل، ويمتنع كل إنسان عن سلوكها، نحدّد أن يعدّ هرطوقياً
كلّ من يتجرأ ويثبت، ويؤيّد أو يؤكدّ بعنادٍ أن النفس العاقلة أو
المتعقلة ليست صورة الجسد البشري بذاتها وجوهرياً.
|
902 481
(De anima ut forma corporis.)
Porro doctrinam omnem seu positionem temere asserentem, aut
vertentem in dubium, quod substantia animae rationalis seu
intellectivae vere ac per se humani corporis non sit forma,
velut erroneam ac veritati catholicae inimicam fidei, praedicto
sacro approbante Concilio reprobamus: definientes, ut cunctis
nota sit fidei sincerae veritas ac praecludatur universis
erroribus aditus, ne subintrent, quod quisquis deinceps
asserere, defendere seu tenere pertinaciter praesumpserit, quod
anima rationalis seu intellectiva non sit forma corporis humani
per se et essentialiter, tamquam haereticus sit censendus. |
|
903-
(مفعول
المعمودية) لهذا السبب يجب على الجميع أن يعترفوا بأمانة بأنّ معموديةً
وحيدة تجدّد جميع الذين يعتمدون في المسيح، كما أنه ليس إلاّ إلهٌ واحد
وإيمان واحد (رَ أف 4 : 5)، وإنها، إذ يُحتفل بها في الماء باسم الآب
والابن والروح القدس، نؤمن بأنّها دواءٌ كامل لخلاص الناس سواءٌ كانوا
بالغين أو أطفالاً.
|
903 482
(De effectu baptismi.)
Ad hoc baptisma unicum baptizatos omnes in Christo regenerans
est, sicut unus Deus ac fides unica ab omnibus fideliter
confitendum, quod celebratum in aqua in nomine Patris et Filii
et Spiritus Sancti credimus esse tam adultis quam parvulis
communiter perfectum remedium ad salutem. |
|
904-
في الحقيقة
أنه في شأن مفعول عمادة الأطفال قد ذهب بعض اللاهوتيين غير هذا المذهب،
فمنهم من قال بأنّ المعمودية تغفر خطاياهم ولكنها لا تمنحهم النعمة،
ومنهم من قال بأنّ المعمودية تغفر خطاياهم وتمنحهم الفضائل والنعمة
المصوّرة في حالة استعداداتٍ وإمكاناتٍ (رَ 780)، لا في حالة القدرة
على استعمالها في ذلك الوقت.
فنظراً إلى
فاعلية موت المسيح العامة التي تمتد إلى جميع المعمدّين بالمعمودية،
قرّرنا أنّ الرأي الثاني الذي يذهب إلى أنّ النعمة المصوّرة والفضائل
تمنّح للأطفال والبالغين بالمعمودية، يجب به على أنه الأقرب إلى
الصواب، وعلى أنه يتّفق وأقوال القديسين ومعلّمي اللاهوت الحديثين.
|
904 483 Verum quia
quantum ad effectum baptismi in parvulis reperiuntur doctores
quidam theologi opiniones contrarias habuisse, quibusdam ex
ipsis dicentibus, per virtutem baptismi parvulis quidem culpam
remitti, sed gratiam non conferri, aliis econtra asserentibus,
quod et culpa iisdem in baptismo remittitur, et virtutes ac
informans gratia infunduntur quoad habitum (v. D. 410), etsi non
pro illo tempore quoad usum: Nos autem attendentes generalem
efficaciam mortis Christi, quae per baptisma applicatur pariter
omnibus baptizatis, opinionem secundam, quae dicit, tam parvulis
quam adultis conferri in baptismo informantem gratiam et
virtutes, tanquam probabiliorem, et dictis Sanctorum et doctorum
modernorum theologiae magis consonam et concordem, sacro
approbante Concilio duximus eligendam. |
3) دستور "Ex gravi ad
Nos"
الرِّبا
4) دستور "Exivi de
paradise"
الخطأ في شأن واجب نذر الفقر (الفرنسيسكاني)
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
908-
برزت بين
الإخوة قضيةٌ شائكة تساءلوا فيها هل يقضي النظام الذي اعتنقوه بأن
يسلكوا سلوك فقرٍ واقتصادٍ وتقتيرٍ في استعمال الخيرات: فرأى بعضهم أنه
كما تخلّوا بالنّذر تخلياً كاملاً عن حقّ تملك الأشياء، وجب عليهم كذلك
التحفظ والاقتصاد في استعمالها؛ وبخلاف ذلك رأى البعض الآخر أن نذرهم
لا يوجب عليهم نوعاً من الاستعمال لا يعبّر عنه القانون، وإن وجب عليهم
في ذلك الاعتدال على سنّة القناعة التي هي من شأنهم أكثر ممّا هي من
شأن سائر المسيحيين.
فرغبةً منا
في إراحة ضمائر هؤلاء الإخوة، ووضع حدّ لمنازعاتهم نقول معلنين أنّ من
واجب الإخوة الأصاغر، وفاقاً لنذرهم، أن يتقيّدوا بما في قانونهم من
استعمال محدود وفقير، وبحسب الطريقة الموجبة التي يتضمنها أو يوضحها
القانون في شأن هذا الاستعمال. وإننا نرى من التهوّر والشطط أن يقال،
كما يظهر من قول البعض، بأنه من الهرطقة أن يعدّ الاستعمال الفقير من
ضمن نذر الفقر الإنجيليّ أو من غير ضمنه.
|
908 ... Succrevit non parum
scrupulosa quaestio inter fratres, videlicet: utrum ex suae
professione regulae obligentur ad arctum et tenuem sive pauperem
usum rerum, quibusdam ... dicentibus quod, sicut quoad dominium
rerum habent ex voto abdicationem arctissimam, ita ipsis quoad
usum arctitudo maxima et exilitas est indicta; aliis in
contrarium asserentibus, quod ex professione sua ad nullum usum
pauperem qui non exprimatur in regula obligantur, licet
teneantur ad usum moderatum temperantiae, sicut et magis ex
condecenti, quam ceteri christiani. Volentes itaque
conscientiarum praedictorum fratrum providere quieti ...,
declarando dicimus, quod fratres Minores ex professione suae
regulae specialiter obligantur ad arctos usus seu pauperes, qui
in ipsorum regula continentur, et eo obligationis modo, sub quo
continet seu ponit regula dictos usus. Dicere autem, sicut
aliqui asserere perhibentur, quod haereticum sit, tenere usum
pauperem includi vel non includi sub voto evangelicae
paupertatis, praesumptuosum et temerarium iudicamus. |
|