|
824- ... للعقل اللاهوتي أن يُشرف إشراف
الرَّجل على جميع القوى، وأن يُهيمن عليها بسلطته هيمنة الروح على
الجسد، وأن يوجّهها في طريق الاستقامة بحيث لا تضلّ...
ونحن نتألّم في قلبنا (تك 6:6)، متجرعين مرارة الأفْسَنتين (رَ مر 3 :
15) من جرّاء ما ينشط له... البعض لديكم... من إزاحة الحدود التي
وضعها الآباء" (رَ أمثال 22 - 28) بمستحدثاتٍ كفرية؛ فمفهوم الكتاب
السماوي الذي جعلت له جهود الآباء القديسين حدود تفسير لا يعدّ كفراَ،
يحوّلونه إلى مذهبٍ فلسفيّ في الأمور الطبيعية، بحيث إنّهم يعملون
للتدليل بالعلم، لا لفائدة السَّامعين، فلا يظهرون أناساً يعلّمون الله
أو لاهوتيّين، بل أناساً نمّامين على الله.
وهكذا وإن كان عليهم أن يعرضوا تعليم الله على حسب التقاليد التي يعترف
بها القديسون، لا بأسلحةٍ جسدية، بل بأسلحة "قادرة بالله على هدم كلّ
علوّ يرتفع ضدَّ معرفة الله، وسَبي كلّ بصيرةٍ إلى طاعة المسيح" (2 كو
10 : 4...)، فقد انخدعوا بتعاليم متنوّعةٍ وغريبة (رَ عب 13 : 9)،
وجعلوا الرأس ذنباً (تث 28 : 13، 44)، وأرغموا الملكة على خدمة
الخادمة، أي ما هو سماوي على خدمة التعاليم الأرضية، ناسبين إلى
الطبيعة ما هو للنعمة.
وهكذا اهتمّوا لأمور الطبيعة أكثر ممّا ينبغي، ورجعوا... إلى الأركان
السقيمة البائسة في الطبيعة وتعبّدوا لها من جديد (غلا 4 : 9)، وكضعفاء
في المسيح اغتذوا "باللّبن لا بالطعام القويّ" (عب 5 : 12)، وقد يكونون
لم يثبتّوا قلبهم بالنعمة (عب 13 : 9). ولهذا فقد "عرّوا من المواهب
المّجانية وجرحوا في مواهبهم الطبيعيّة" وغاب عنهم قول الرسول: "أعرِض
عن الأحاديث الدنيوية الفارغة، وعن مناقضات علمٍ كاذب، انتحله قومٌ
فزاغوا عن الإيمان" (1 تيم 6 : 20 - 21).
وعندما يبذلون قصارى جهدهم في البرهان على الإيمان بالعقل الطبيعيّ،
ألا يجعلونه، على وجهٍ ما، بغير جدوى وباطلاً؟ إذ "ليس للإيمان أجر إذا
قام على برهان العقل". فالطبيعة تؤمن بما تدرك، ولكن الإيمان يدرك ما
يؤمن به بقوّته الذاتيّة وبالنور الذي تلقيه عليه النعمة، فيخترق
بجرأةٍ وإقدام ما لا يقوى على إدراكه العقل الطبيعيّ. |
824 442 ... Et quidem
theologicus intellectus quasi vir habet praeesse cuilibet
facultati et quasi spiritus in carnem dominium exercere ac eam
in viam dirigere rectitudinis, ne aberret
Sane
tacti dolore cordis intrinsecus (cf. Gn 6, 6) amaritudine
repleti sumus absynthii (cf. Thr 3, 15), quod ... quidam apud
vos ... 'positos a Patribus terminos' (cf. Prv 22, 28) profana
transferre satagunt novitate; caelestis paginae intellectum,
sanctorum Patrum studiis certis expositionum terminis limitatae,
quos transgredi non solum est temerarium, sed profanum, ad
doctrinam philosophicam naturalium inclinando, ad ostentationem
scientiae, non profectum aliquem auditorum, ut sic videantur non
theodocti seu theologi, sed theophanti.
Cum enim
theologiam secundum approbatas traditiones Sanctorum exponere
debeant et non carnalibus armis, sed 'Deo potentibus destruere
omnem altitudinem extollentem se adversus scientiam Dei, et
captivum in obsequium Christi omnem reducere intellectum'(2 Cor
10, 4s): ipsi doctrinis variis et peregrinis abducti (Hebr 13,
9) redigunt caput in caudam (Dt 28, 13 441 et ancillae cogunt
famulari reginam, videlicet documentis terrenis caeleste, quod
est gratiae, tribuendo naturae.
Profecto,
scientiae naturalium plus debito insistentes, 'ad infirma et
egena elementa' mundi ... reversi et eis 'denuo servientes' (cf.
Gal 4, 9) tamquam imbecilles in Christo, 'lacte, non solido
cibo' (Hebr 5, 12 s) vescuntur, et videntur cor nequaquam gratia
stabilisse (Hebr 13, 9); propter quod 'spoliati gratuitis et in
suis naturalibus vulnerati', ad memoriam non reducunt illud
Apostoli ...: 'Profanas vocum novitates et falsi nominis
scientiae opiniones devita, quam quidam appetentes exciderunt a
fide' (I Tim 6, 20s).
Et dum
fidem conantur plus debito ratione adstruere naturali, nonne
illam reddunt quodammodo inutilem et inanem? Quoniam 'fides non
habet meritum, cui humana ratio praebet experimentum'. Credit
denique intellecta natura, sed fides ex sui virtute gratuita
intellegentia credita comprehendit, quae audax et improba
penetrat, quo naturalis nequit attingere intellectus.
|