|
مجمع خلقيدونية (المسكوني الرابع):
من 8 تشرين الأوّل إلى مطلع تشرين الثاني 451
300- 303-
الجلسة الخامسة، 22 تشرين الأوّل 451: قانون الإيمان الخلقيدوني
الطبيعتان في المسيح
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
300-
(مقدمة
التحديد. وفقاً لقانوني إيمان نيقية والقسطنطينية(
كان يكفي إذن لمعرفة تامّة وتثبيت للديانة قانون النعمة الإلهية الحكيم
والخلاصي هذا: فهو يوفّر تعليماً كاملاً عن الآب والابن والروح القدس،
ويعرض تجسّد المخلّص لمن يقبله بإيمان. ولكن بما أن الذين يحاولون رفض
تعليم الحقيقة بهرطقاتهم الخاصّة قد أوجدوا بدعاً، فتجرأ بعضهم ... على
رفض كلمة أمّ الله بالنسبة إلى العذراء، والآخرون يُدخلون امتزاجاً
واختلاطاً، ويتصوّرون بحماقة أن الجسد والألوهية لا يكوّنان إلاّ طبيعة
واحدة، ويقولون برعونة إن طبيعة الابن الإلهية بسبب الاختلاط هي قابلة
للألم.
لذلك فإن
هذا المجمع المسكوني الكبير والمقدّس المعقود الآن، قد أراد إقصاء كل
مسعى لهم يناهض الحقيقة، معلّماً العقيدة الثابتة المعلنة منذ البدء،
فحدّد أولاً ضرورة إبقاء إيمان الآباء الثلاث مئة والثمانية عشر
مصوناً. وهو قد ثبّت التعليم في شأن جوهر الروح، المنقول عن الآباء
المئة والخمسين الذين اجتمعوا في ما بعد في المدينة الامبراطورية، بسبب
من كانوا يحاربون الروح القدس. ذلك التعليم الذي عرّفوا الجميع به، لا
لإضافة شيء ناقص إلى ما قالوه سابقاً بل لأنهم أرادوا أن يوضّحوا
بشهادة الكتب المقدّسة أفكارهم في شأن الروح القدس، ليقاوموا من كانوا
يحاولون رفض سيادته. ومن جهة أخرى، بسبب من يحاولون تشويه سرّ التدبير،
ويقولون، بغبائهم الوقح، إن الذي ولدته العذراء القديسة مريم ما هو سوى
إنسان، قبل المجمع الرسائل المجمعية للمغبوط كيرلّس، الذي كان راعياً
لكنيسة الإسكندرية، إلى نسطوريوس وأساقفة الشرق، لأنها جديرة بأن تُردّ
حماقات نسطوريوس... وإلى هذه الرسائل أضاف بحق، لتثبيت العقيدة
القويمة، الرسالة التي كتبها رئيس الأساقفة لاون المغبوط والجزيل
القداسة، الذي يرئس روما القديمة والعظيمة، إلى رئيس الأساقفة المتوفّى
فلافيانوس، لإلغاء خبثة أوطيخا (د. رقم 290 – 295)، بما أن هذه الرسالة
تتوافق واعتراف بطرس العظيم، وتكوّن ركناً مشتركاً مضاداً لذوي الآراء
الفاسدة.
فهو يعارض
من يحاولون تقسيم سرّ التدبير إلى ثنائية في الابن. ويُقصي عن جماعة
الكهنة من يجسرون على القول بأن لاهوت الابن الوحيد قابل للألم. ويقاوم
من يتصوّرون أن في طبيعتي المسيح امتزاجاً أو اختلاطاً. وبطرد من
يقولون في هذيانهم إن صورة العبد التي تقبّلها المسيح لذاته منَّا هي
سماوية أو من جوهر آخر. وهو يحرم من يبتدعون أسطورة الطبيعتين في
المسيح قبل الاتّحاد. ولا يتصورون إلاّ واحدة بعد الاتحاد.
|
300
(Prooemium definitionis)
Sufficeret quidem ad plenam cognitionem pietatis et
confirmationem sapiens hoc et salutare divinae gratiae symbolum;
de Patre enim et Filio et Spiritu Sancto perfectionem docet et
Domini inhumanationem fideliter accipientibus repraesentat. Sed
quoniam hi qui veritatis reprobare praedicationem conantur, per
proprias haereses novas voces genuerunt ... et vocem denegantes,
qua theotocos de Virgine praedicatur, alii autem confusionem et
temperamentum introducentes et unam naturam esse carnis et
divinitatis stulte confingentes et passibilem Unigeniti divinam
naturam per confusionem prodigiose dicentes, propter hoc illis
omnem machinationem contra veritatem volens claudere praesens
nunc sancta et magna et universalis synodus praedicationem hanc
ab initio inmobilem docens decrevit ante omnia fidem
inrecusabilem permanere CCCXVIII sanctorum Patrum (Conc.
Nieaeni) et doctrinam confirmat, quae de substantia Spiritus
Sancti a Patribus CL postea congregatis in regia civitate
(C'politana) tradita est propter illos qui Spiritui Sancto
repugnabant, quam illi omnibus notam fecerunt, non quasi quod
aliquid deesset antecedentibus, inferentes, sed de Sancto
Spiritu intellectum eorum contra illos qui dominationem eius
respuere temptaverunt Scripturarum testimoniis declarantes.
Propter illos autem, qui dispensationis corrumpere conantur
mysterium, et purum hominem esse illum Genitum ex sancta virgine
Maria impudenter delirant, epistulas synodicas beati Cyrilli
quondam Alexandrinae Ecclesiae praesulis ad Nestorium et ad
Orientales congrue habentes suscepit ad convincendas Nestorii
vesanias... Quibus etiam epistulam maximae et senioris urbis
Romae praesulis beatissimi et sanctissimi archiepiscopi Leonis
quae scripta est ad s. mem. archiepiscopum Flavianum ad
perimendam Eutychis malam intelligentiam (DS 290ss)
consequentissime coaptavit utpote et magni illius Petri
confessioni congruentem et communem quandam columnam nobis
adversum prava dogmata exsistentem, ad confirmationem rectorum
dogmatum. His namque, qui in duos filios dispensationis divinae
mysterium discerpere nituntur, obsistit, et illos, qui
passibilem deitatem Unigeniti ausi sunt dicere, a sacro coetu
expellit, et his, qui in duabus naturis Christi temperamentum
aut confusionem exquirunt, resistit et eos, qui caelestem aut
alterius alicuius esse substantiae dicunt quam ex nobis
assumpsit servi formam, ut dementes abigit, et qui duas quidem
ante unitionem naturas Domini fabulantur, unam vero post
unitionem confingunt anathematizat. |
|
301-
(تحديد)
نعلّم بالاجماع، متّبعين الآباء القديسين، أنّنا نعترف بأن ربنا يسوع
المسيح هو ذات الابن الواحد، هو ذاته كامل في اللاهوت وهو ذاته كامل في
الناسوت. هو ذاته إله حق وإنسان حق من نفس عاقلة وجسد، من ذات جوهر
الآب بحسب اللاهوت، وهو نفسه من ذات جوهرنا بحسب الناسوت، شبيه بنا في
كل شيء ما عدا الخطيئة (ر. عب 4 : 15) مولود من الآب قبل الدهور بحسب
اللاهوت، وفي الأيام الأخيرة (مولود) هو ذاته لأجلنا ولأجل خلاصنا من
العذراء مريم أم الله بحسب الناسوت. |
301 (Definitio) Sequentes
igitur sanctos Patres, unum eundemque confiteri Filium Dominum
nostrum Iesum Christum consonanter omnes docemus, eundem
perfectum in deitate, eundem perfectum in humanitate, Deum vere
et hominem vere, eundem ex anima rationali et corpore,
consubstantialem Patri secundum deitatem et consubstantialem
nobis eundem secundum humanitatem, 'per omnia nobis similem
absque peccato' (cf. Hebr 4, 15); ante saecula quidem de Patre
genitum secundum deitatem, in novissimis autem diebus eundem
propter nos et propter nostram salutem ex Maria virgine Dei
genetrice secundum humanitatem: |
|
302-
ذات المسيح
الواحد، ابن، رب، وحيد، معروف في طبيعتين، بلا اختلاط، ولا تحوّل، بلا
انقسام ولا انفصال، دون أي إلغاء لاختلاف الطبيعتين بسبب الاتحاد، بل
بالحريّ مع احتفاظ كل طبيعة بخاصيّتها متلاقيتين في شخص واحد، في أقنوم
واحد، مسيح لا يتجزّأ أو لا يتقسّم في شخصين، بل هو ذات الابن الواحد،
وحيد، إله كلمة، الرب يسوع المسيح، كما علّم الأنبياء عنه منذ زمن
طويل، وكما علّمنا يسوع المسيح نفسه، ونقله إلينا قانون الآباء. |
302 Unum eundemque Christum
Filium Dominum unigenitum, in duabus naturis inconfuse,
immutabiliter, indivise, inseparabiliter agnoscendum, nusquam
sublata differentia naturarum propter unitionem magisque salva
proprietate utriusque naturae, et in unam personam atque
subsistentiam concurrente, non in duas personas partitum sive
divisum, sed unum et eundem Filium unigenitum Deum Verbum
Dominum Jesum Christum: sicut ante Prophetae de eo et ipse nos
Jesus Christus erudivit, et Patrum nobis symbolum tradidit (DS
125, 150). |
قانون الآباء
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
303-
(عقوبة) إن
المجمع المسكوني المقدس، بعد أن صُغنا هذا كله بأعلى درجة من الدقة
والاجتهاد، قد حدّد أنه لا يسوغ لأحد أن يعتنق أو يكتب أو يؤلّف
اعترافاً آخر بالإيمان، ولا أن يفكّر أو يعلّم غير ذلك. |
303
(S a n c t i o) His
igitur cum omni undique scrupulositate et diligentia nobis
dispositis, definivit sancta et universalis Synodus, alteram
fidem nulli licere proferre vel conscribere aut componere aut
sentire aut docere aliter ... |
304- 305-
الجلسة السابعة (الخامسة عشرة). قوانين
السيمونية
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
304-
ق2.
إن أجرى
أسقف رسامة لأجل المال، وباع النعمة التي لا تُباع، ورسم لأجل المال
أسقفاً، أو أسقفاً للرّيف، أو كاهناً، أو شماساً إنجيلياً، أو واحداً
من المعدودين من الاكليروس، أو عيّن لأجل المال قيّماً، أو محامياً، أو
مديراً أو على العموم واحداً من الموظّفين، يدفعه جشعه الشخصيّ
والمُخزي، يتعرّض من يقوم بذلك، إذا ثبتت الواقعة بالبرهان، إلى خسارة
رتبته الخاصة. وعلى من رُسم ألاّ يحصل على أيّة فائدة من رسامته أو
الترفيع الذي حازه تجاريّاً، بل فليخسر الكرامة أو الوظيفة المكتسبة
بالمال. وإذا بدا أن أحداً كان وسيطاً لأجل هذه المكاسب المخزية
والمحرّمة، فليُحطّ هذا إذا كان إكليريكياً من مرتبته الخاصّة، وإذا
كان علمانياً أو راهباً فلينزل به الحُرم. |
304
Can. 2. Si quis episcopus per pecunias fecerit
ordinationem (Cheirotonian) et sub pretio redegerit gratiam quae
non potest vendi, ordinaveritque per pecunias episcopum aut
chorepiscopum aut presbyterum aut diaconum vel quemlibet ex his
qui connumerantur in clero, aut promoverit (probaloito)
dispensatorem aut defensorem vel mansionarium (oikonomon e
ekdikon e paramonarion) vel quemquam omnino qui subiectus est
regulae (tina tou kanonos) pro suo turpis lucri commodo, is cui
hoc adtemptandum probatum fuerit, proprii gradus periculo
subiacebit, et qui ordinatus est, nihil ex hac ordinatione vel
promotione, quae est per negotiationem facta, proficiat
(ÙpheleisthÙ), sed sit alienus ea dignitate (allotrios tes
axias) vel sollicitudine (tou phrontismatos), quam pecuniis
acquisivit. Si quis vero mediator tam turpibus et nefandis datis
vel acceptis exstiterit, et ipse, si quidem clericus fuerit,
proprio gradu decidat, si vero laicus vel monachus,
anathematizetur. |
زواج مختلط وقبول المعمودية في الهراطقة
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
305-
ق41.
بما أنه قد
أُذن في بعض الأبرشيات للقرّاء بالزواج، فقد أقرّ المجمع المقدّس أنه
لا يسوغ لأحد منهم أن يتزوّج امرأة هرطوقية. والذين ولد لهم أولاد من
مثل هذه الزواجات عليهم، إذا كانوا قد عمّدوا أولادهم عند الهراطقة، أن
يقودوهم إلى شركة الكنيسة الكاثوليكية. وإذا لم يكن هؤلاء قد عُمّدوا
فلا يستطيعون أن يجعلوهم يُعمّدون عند الهراطقة، ولا أن يزوّجوهم
هرطوقياً أو يهودياً أو وثنياً، ما لم يعد طبعاً من سيتزوّج الفريق
القويم الإيمان، أن يعتنق الإيمان القويم. وإذا تجاوز أحد قرار المجمع
المقدّس هذا، فليُخضع للعقوبات القانونية. |
305
Can. 14. Quoniam in quibusdam provinciis concessum
est lectoribus et psaltis uxores ducere (gamein), statuit sancta
synodus non licere cuiquam ex his accipere sectae alterius
uxorem (eterodoxon gunaika). Qui vero ex huiusmodi coniugio iam
filios susceperunt, si quidem praeventi, ut ex se genitos apud
haereticos baptizarent, offerre eos Ecclesiae catholicae
communioni conveniet; non baptizatos autem non posse ulterius
apud haereticos baptizari, sed neque copulari debet nuptura
haeretico aut Judaeo vel pagano, nisi forte promittat ad
orthodoxam fidem se persona orthodoxae copulanda transferre. Si
quis autem hanc definitionem (ton oron) sanctae synodi
transgressus fuerit, correptioni canonicae subiacebit. |
306-
رسالة مجمعية... إلى البابا لاون الأوّل، مطلع تشرين الثاني 451
أوليّة الكرسي الرسولي
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
306-
فما الذي
يفرّح أكثر من الإيمان؟... هذا الإيمان نقله إليننا المخلّص نفسه منذ
الأيام القديمة قائلاً: "اذهبوا، تلمذوا كل الأمم... (مت 28 : 19 –
20). أنت نفسك حفظته مثل سلسلة ذهبية تصل إلينا بأمر من يأمر، بكونك
ترجمان صوت القديس بطرس، بالنسبة إلى الجميع، وبتوفيرك للجميع بركة
إيمانه. فنحن أيضاً إذ استعنّا بك دليلاً إلى الخير مفيداً أظهرنا
لأبناء الكنيسة ميراث الحقيقة... معلنين بقلب واحد وروح واحد الاعتراف
بالإيمان. وكنّا في جوقة واحدة متمتّعين، كما في وليمة ملكية، بالأطعمة
الروحية التي هيّأها المسيح بكتاباتك للمدعوّين إلى المأدبة، وكنّا
نفكّر أننا نرى العروس الإلهي نديماً لنا. فإذا كان يحضر، بحسب قوله،
حيث يكون اثنان أو ثلاثة مجتمعين باسمه، في وسطهم (مت 18 : 20) فأية
مؤالفة لم يبدها عندئذ للخمس مئة وعشرين كاهناً الذين آثروا الاعتراف
بالإيمان على وطنهم وتعبهم. أولئك الذين قُدتَهم، كما يفعل الرأس
للأعضاء، بالذين كانوا يقومون مقامك، معرّفين بمشورتك الصالحة. |
306
...Quid enim fide
ad laetitiam superius? ... Quam ipse desuper nobis Salvator ad
salutem tradidit dicens: ambulantes 'docete omnes gentes ...'
(Mt 28,19s), quam ipse tamquam auream catenulam praecepto
imponentis deductam in nos conservasti, vocis beati Petri
omnibus interpres exsistens et illius fidei omnibus beatitudinem
attrahens. Unde et nos tamquam principi tibi huius boni ad
utilitatem usi veritatis filii Ecclesiae sortem ostendimus, ...
uno consensu et concordia fidei confessionem cognoscentes.
Et fuimus in
communi exsultatione spiritalibus tamquam imperialibus cenis
epulationibus in cibis quas per tuas litteras Christus
epulantibus apparavit (quasi in imperialibus cenis deliciis
spiritalibus epulantes, quas per tuas litteras Christus
praeparaverat invitatis), et supercaelestem Sponsum inter nos
cernere videbamur epulantem.
(D 149)
Si enim ubi sunt duo aut tres congregati in nomine ipsius, ibi
ait se esse in medio eorum (cf. Mt 18, 20), quantam circa
quingentos viginti sacerdotes familiaritatem monstrabat, qui et
patriae et labori circa eum scientiam confessionis
praeposuerunt?
Quibus tu
tamquam caput membris praepositus eras per eos, qui tuam
continent vicem, rectum consilium demonstrans... |
308-
310-
رسالة
"Sollicitudinis quidem tuae”
إلى ثيوذورس أسقف فريجوس فرنسة، 11 حزيران 452
سرّ التوبة
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
308-
(فصل 2) رحمة الله المتعدّدة الأشكال قد عالجت خطايا البشر معالجة تجعل
رجاء الحياة الأبدية يعود، لا بنعمة المعمودية فحسب، وإنما بدواء
التوبة أيضاً، فيستطيع الذين دنّسوا مواهب الولادة الجديدة، إذا ما
أقرّوا بذنوبهم، أن يبلغوا إلى نيل مغفرتها.
وصلاح الله يُجري المعالجة على هذا الوجه: بأن لا تُنال المغفرة من
الله إلاّ بتضرعات الكهنة. لقد نقل "الوسيط بين الله والناس المسيح
يسوع" (1 تي 2 : 5) إلى رؤساء الكنيسة هذا السلطان، ليمنحوا التوبة
للخطأة المعترفين، ويقبلوهم، عندما يتطهّرون بتكفير خلاصيّ، في شركة
الأسرار، بفتح باب المصالحة...
|
308 146
(c. 2) Multiplex
misericordia Dei ita lapsibus subvenit humanis, ut non solum per
baptismi gratiam, sed etiam per paenitentiae medicinam spes
vitae reparetur aeternae, ut qui regenerationis dona violassent,
proprio se iudicio condemnantes ad remissionem criminum
pervenirent : sic divinae bonitatis praesidiis ordinatis, ut
indulgentia Dei nisi supplicationibus sacerdotum nequeat
obtineri.
'Mediator enim Dei et hominum homo Christus Iesus' (1 Tim 2, 5)
hanc praepositis Ecclesiae tradidit potestatem, ut et
confitentibus actionem paenitentiae darent, et eosdem salubri
satisfactione purgatos ad communionem sacramentorum per ianuam
reconciliationis admitterent. ... |
|
309-
(فصل 4) أما الذين يلتمسون، في وقت الضرورة والخطر الداهم، معونة
التوبة والمصالحة السريعة، فينبغي ألاّ ترفض لهم الكفّارة أو المصالحة،
إذ ليس لنا أن نضع حدوداً أو أن نحدّد أوقاتاً لرحمة الله الذي لا
تنتظر عنده المغفرة طويلاً أيّة توبة صادقة. |
309
(c. 4) His autem, qui in tempore necessitatis et
in periculi urgentis instantia praesidium paenitentiae et mox
reconciliationis implorant, nec satisfactio interdicenda est nec
reconciliatio deneganda: quia misericordiae Dei nec mensuras
possumus ponere nec tempora definire, apud quem nullas patitur
veniae moras vera conversio... |
|
310-
(فصل 5) فيجب إذن أن يُقاضي كل مسيحيّ ضميره حتّى لا يؤجّل من يوم إلى
يوم توبته إلى الله، ويُحدّد نهاية حياته موعداً للتكفير... وعليه، حين
يكون في مقدوره أن يستحقّ المغفرة بتكفير أكبر، ألاّ يختار ضيق ذلك
الوقت حيث ليس لاعتراف التائب وللمصالحة على يد الكاهن إلاّ نصيب يسير.
ولكن، كما قلت، يجب تلبية مثل هذه الحاجة، فلا يُرفض لهم لا فعل التوبة
ولا نعمة الشركة، حتّى إذا طلبوا ذلك بإشارات لا التباس فيها، وقد
امتنع عليهم الصوت. أمّا إذا اشتدّت عليهم وطأة المرض وأعجزتهم عن أن
يُبدوا، في حضور الكاهن، ما التمسوه سابقاً، فشهادات المؤمنين الحاضرين
يجب أن تفيدهم الحصول على نعمة التوبة والمصالحة في آن واحد...
|
310 147
(c. 5) Unde oportet unumquemque christianum
conscientiae suae habere iudicium, ne converti ad Deum de die in
diem differat nec satisfactionis sibi tempus in fine vitae suae
constituat, ... et cum posset pleniore satisfactione
indulgentiam promereri, illius temporis angustias eligat, quo
vix inveniat spatium vel confessio paenitentis vel reconciliatio
sacerdotis. Verum, ut dixi, etiam talium necessitati ita
auxiliandum est, ut et actio illis paenitentiae et communionis
gratia, si eam etiam amisso vocis officio per indicia integri
sensus postulant, non negetur. At si aliqua vi aegritudinis ita
fuerint aggravati, ut, quod paulo ante poscebant, sub praesentia
sacerdotis significare non valeant, testimonia eis fidelium
circumstantium prodesse debebunt, ut simul et paenitentiae et
reconciliationis beneficium consequantur ... |
311- 316-
رسالة
"Regressus
ad nos"
إلى نيكتاس أسقف أكيليا، 21 آذار/ 458
الزواج الثاني لأرامل مزعومات
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
311-
(فصل 1) بما أنك تقول إن بعض الزواجات انفصمت بسبب الخسارة في الحرب
وهجمات الأعداء الشديدة، فأدّى ذلك، بعد سَبْي الرجال، إلى بقاء نسائهم
مهملات. ولظنّهنّ أن رجالهنّ قد قتلوا، أو لاعتقادهنّ أنهم لن يُحرّروا
من عبوديتهم، أرغمتهنّ الوحدة على عقد زواج مع آخرين. وبما أن الأحوال
بعون الله قد تحسّنت الآن، وعاد بعض ممّن كانوا يُظنّون هالكين، فمحبتك
تبدو متردّدة بحق في ما يجب علينا الأمر به في شأن النساء اللواتي
تزوّجن رجالاً آخرين. ولكن لعلمنا بأنه قد كتب أن المرأة قد جمعها الله
بالرجل (ر. أم 19 : 14)، ولعلمنا أيضاً بأنه بالوصية القائلة: ما جمعه
الله لا يفرّقه إنسان (مت 19 : 6)، فمن الضروري أن تعتقد بأن اتّحاد
الزواجات الشرعية يجب أن يُعاد، وبعد إقصاء الشرور التي تسبّب بها
العدو، يجب أن يعاد لكل واحد ما كان له على وجع شرعي. ويجب بذل كل جهد
ليتسلّم كل واحد ما هو له.
|
311
(c. 1) Cum ergo per bellicam cladem et per
gravissimas hostilitatis incursus ita quaedam dicatis divisa
esse coniugia, ut abductis in captivitatem viris feminae eorum
remanserint destitutae, quae cum viros proprios aut interemptos
putarent aut numquam a dominatione crederent liberandos, ad
aliorum coniugium, solitudine cogente, transierint, cumque nunc,
statu rerum auxiliante Domino in meliora converso nonnulli eorum
qui putabantur periisse, remeaverint, merito caritas tua videtur
ambigere, quid de mulieribus. quae aliis iunctae sunt viris a
nobis debeat ordinari. Sed quia novimus scriptum, quod a Deo
iungitur mulier viro (cf. Prov 19, 14) et iterum praeceptum
agnovimus, ut quod Deus iunxit, homo non separet (Mt 19, 6),
necesse est, ut legitimarum foedera nuptiarum redintegranda
credamus et, remotis malis quae hostilitas intulit, unicuique
hoc quod legitime habuit reformetur omnique studio procurandum
est, ut recipiat unusquisque quod proprium est. |
|
312-
(فصل 2) ولكن يجب إلاّ يُحسب مذنباً أو شبيهاً بالمعتدي على حق الغير
من قام مقام ذلك الزوج الذي كان يُظن غير موجود. فكثير من الأشياء التي
كانت تخصّ الذين اقتيدوا إلى الأسر يمكن أن تصبح هكذا ملكاً لغيرهم،
ولكن العدالة الكاملة تقضي بإعادة ذلك إليهم. وإذا صحّ لزوم ذلك
بالنسبة إلى أرضٍ أو حقول أو منازل أو ممتلكات أفلا يجب بالأحرى، بعد
إعادة الزواج، العمل على معالجة ما أفسدته ضرورة الحرب بدواء السلام؟ |
312
(c. 2) Nec tamen culpabilis iudicetur et tamquam
alieni iuris pervasor habeatur, qui personam eius mariti, qui
iam non esse existimabatur, assumpsit. Sic enim multa, quae ad
eos qui in captivitatem ducti sunt pertinebant, in ius alienum
transire potuerunt, et tamen plenum iustitiae est, ut eisdem
reversis propria reformentur. Quodsi in mancipiis vel in agris
aut etiam in domibus ac possessionibus rite servatur, quanto
magis in coniugiorum redintegratione faciendum est, ut, quod
bellica necessitate turbatum est, pacis remedio reformetur? |
|
313-
(فصل 3) لذلك، إذا استمرّ الرجال العائدون بعد أسْر طويل في حبّ نسائهم
إلى حدّ الرغبة في عودتهنّ إلى الاتحاد بهم، فلا بدّ من التخلّي عمّا
استدعته الضرورة وحسب حلالا، وتثبت ما تقتضيه الأمانة.
|
313
(c. 3) Et ideo, si viri post longam captivitatem
reversi ita in dilectione suarum coniugum perseverent, ut eas
cupiant in suum redire consortium, omittendum est et inculpabile
iudicandum quod necessitas intulit, et restituendum, quod fides
poscit. |
|
314-
(فصل 4) أما إذا كانت بعض النساء قد تعلّقن بحب أزواجهنّ الأخيرين بحيث
يفضلن الارتباط بهم على العودة إلى القران الشرعي، فيجب إلقاء اللوم
عليهن بحق، حتّى مَنْعهنّ من الشركة الكنسية، لأنهنّ اخترن عوضاً من
شيء يعذرن عليه دنس ذنب، إذ أظهرن سرورهن، في عدم عفتهنّ، بما كانت
مغفرة صحيحة قادرة على التفكير عنه... |
314
(c. 4) Si autem aliquae mulieres ita posteriorum
virorum amore sunt captae, ut malint his cohaerere quam ad
legitimum redire consortium, merito sunt notandae, ita ut etiam
ecclesiastica communione priventur: quae de re excusabili
contaminationem criminis elegerunt, ostendentes sibimet pro sua
incontinentia placuisse, quod iusta remissio poterat expiare. |
عدم تكرار المعمودية
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
315-
(فصل 6) أما الذين... دفعهم الخوف أو قادهم الضلال إلى تكرار
المعمودية، وهم يعترفون الآن بأنهم خالفوا سرّ الإيمان الكاثوليكي،
فيجب عليهم التقيّد بهذه القاعدة أنهم لا يدخلون في الشركة معنا إلاّ
بدواء التوبة، وأنهم لن ينالوا وحدة الشركة إلاّ بوضع يد الأسقف... |
315
(c. 6) His vero ..., qui ad
iterandum baptismum vel metu coacti sunt vel errore traducti, et
nunc se contra catholicae fidei sacramentum egisse cognoscunt,
ea custodienda est moderatio, qua in societatem nostram non nisi
per paenitentiae remedium et per impositionem episcopalis manus
communionis recipiant unitatem. ... |
|
316-
(فصل7) فالذين قبلوا المعمودية من الهراطقة إذ لم يكونوا من قبل
معمّدين، يجب ألاّ يثبّتوا إلاّ باستدعاء الروح القدس ووضع الأيدي
لأنهم لم ينالوا سوى صورة المعمودية دون قوّة التقديس. وكما تعلمون
نلزم بهذه القاعدة كلّ الكنائس، أي إن الغسل بعد حصوله يجب إلاّ يُنقض
بأي تكرار لأن الرسول يقول: "ربّ واحد، إيمان واحد، ومعمودية واحدة"
(أف 4 : 5). فيجب إلاّ يُفسد غسلهم بأي تكرار. ولكن، كما قلنا، يجب فقط
استدعاء القداسة بالروح القدس، حتّى إن ما لا يناله أحد عند الهراطقة
يُحصل عليه من الكهنة الكاثوليكية. |
316 (c. 7) Nam hi, qui baptismum
ab haereticis acceperunt, cum antea baptizati non fuissent, sola
invocatione Spiritus Sancti per impositionem manuum confirmandi
sunt, quia formam tantum baptismi sine sanctificationis virtute
sumpserunt. Et hanc regulam, ut scitis, servandam in omnibus
Ecclesiis praedicamus, ut lavacrum semel initum nulla iteratione
violetur, dicente Apostolo: 'Unus Dominus, una fides, unum
baptisma' (Eph 4, 5). Cuius ablutio nulla iteratione temeranda
est, sed, ut diximus, sola sanctificatio Spiritus Sancti
invocanda est: ut quod ab haereticis nemo accipit, a catholicis
sacerdotibus consequatur. |
317- 318-
رسالة
"Promisisse me memini"
إلى الأمبراطور لاون الأوّل، في 17 آب/ 458
توافق أهمّ محتويات هذه الرسالة مع بعض التعديلات، ما كتبه البابا لاون
الأوّل إلى رهبان فلسطين نحو حوالي حزيران سنة 453.
الطبيعتان في المسيج
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
317-
(فصل 6) إذن حتى لو كان في الربّ الوحيد يسوع المسيح، الابن الحقيقي
لله، والابن الحقيقي للإنسان، شخص واحد للكلمة وللجسد، يقوم، دون
انفصال ولا انقسام. بأعمال مشتركة، يجب مع ذلك أن تُفهم جيداً الأعمال
نفسها. ويجب التأمّل بإيمان صادق في ما رُفعت إليه ضعة الجسد، وفي ما أُحدرت إليه رفعة اللاهوت، في ما لا يعمله الجسد دون الكلمة، وما لا
يعمله الكلمة دون الجسد...
وإن كان لم يوجد قط، منذ البداية حين الكلمة صار جسداً في بطن العذراء،
أي انقسام بين الصورتين، وكانت الأعمال كلها في لحظة لشخص واحد، على
مدى نموّ الجسد، فلا نخلطنّ بالمزج ما عّمل دون انقسام، بل لندرك بصفة
الأفعال ما يخصّ كل صورة...
|
317
(c. 6) Licet ergo in uno Domino Iesu Christo, vero
Dei atque ho
minis Filio, Verbi et carnis una persona sit, quae
inseparabiliter atque indivise communes habeat actiones,
intellegendae tamen sunt ipsorum operum qualitates, et sincera
fidei contemplatione cernendum est, ad quae provehatur humilitas
carnis, et ad quae inclinetur altitudo deitatis, quid sit, quod
caro sine Verbo non agit, et quid sit, quod Verbum sine carne
non efficit.... Quamvis itaque ab illo initio, quo in utero
Virginis Verbum caro factum est, nihil unquam inter utramque
formam divisionis exstiterit, et per omnia incrementa corporea
unius personae fuerint totius temporis actiones, ea ipsa tamen,
quae inseparabiliter facta sunt, nulla permixtione confundimus,
sed quid cuius formae sit, ex operum qualitate sentimus. ... |
|
318-
(فصل 8) إذن وإن كان الربّ يسوع المسيح واحداً، فيه ذات الشخص الواحد،
أي شخص اللاهوت الواحد والناسوت الواحد، فنحن نعترف بأن ما منحه الله
من رفعة، كما يقول معلّم الأمم، وما أنعم عليه من اسم يفوق كل اسم (ر.
في 2 : 9) إنما يعود إلى تلك الصورة التي كان يجب أن تُغنى بزيادة مثل
هذا التمجيد الكبير. ففي صورة الله كان الابن مساوياً للآب، وبين الذي
ولد والمولود الوحيد لم يكن تمييز في الجوهر، ولا أي اختلاف في الجلالة.
ولم يخسر الكلمة، بسرّ التجسّد، شيئاً كان يجب أن يعود إليه بعطية الآب.
ولكن صورة العبد، التي أتمّ بها اللاهوت المنزّه سرّ رحمته العظيمة، هي
الضعة البشرية التي رُفعت إلى مجد القدرة الإلهيّة، مرتبطة منذ حبل
العذراء، بوحدة وثيقة جداً، حتى إن الأمور الإلهية لم تتمّ دون
الإنسان، ولا الأمور البشرية دون الله. |
318
(c. 8) Cum ergo unus sit Dominus Iesus Christus et
verae deitatis veraeque humanitatis in ipso una prorsus eademque
persona sit, exaltationem tamen, qua illum, sicut Doctor gentium
dicit, exaltavit Deus et donavit illi nomen, quod super omne
nomen excellit (cf. Phil 2, 9s), ad eandem intellegimus
pertinere formam, quae ditanda erat tantae glorificationis
augmento. In forma quippe Dei aequalis erat Filius Patri, et
inter Genitorem atque Unigenitum nulla erat in essentia
discretio, nulla in maiestate diversitas; nec per incarnationis
mysterium aliquid decesserat Verbo, quod ei Patris munere
redderetur. Forma autem servi, per quam impassibilis deitas
sacramentum magnae pietatis implevit, humana humilitas est, quae
in gloriam divinae potestatis evecta est, in tantam unitatem ab
ipso conceptu Virginis deitate et humanitate conserta, ut nec
sine homine divina, nec sine Deo agerentur humana. |
319- 320-
رسالة
"Frequenter quidem"
إلى نيو أسقف رافينّا، في 24 تشرين الأوّل 458
المعمودية التي فيها ريب والتي يمنحها الهراطقة
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
319-
(1)... لقد علمنا، بما أبلغه بعض الأخوة، أن بعض الأسرى الذين عادوا
أحراراً إلى منازلهم، والذين كانوا قد وقعوا في الأسر هم في سنّ حالت
دون أن يعرفوا أي شيء معرفة أكيدة، يطلبون دواء المعمودية، دون أن
يتمكنوا، بسبب الجهل في سنّ الصّغر، من أن يذكروا هل نالوا المعمودية
أو لا. ولذلك قد أصبحت نفوسهم في خطر بفعل تلك الذكرى الضائعة، إذ
تُمنع عنهم النعمة بعلّة الاحتراز، فلا تمنح لهم إذ يُظن أنها قد
مُنحت. ولأن بعض الأخوة قد تردّدوا خشية وبحق في إعطاء مثل هؤلاء نعم
سرّ الربّ، فقد قبلنا كما قلنا في اجتماع سينودسي، صيغة هذا الطلب...
لذلك يجب أن نحرص على تجنّب إيذاء النفوس التي يجب تجديد ولادتها،
بعلّة التمسّك بظاهر الاحتراز. فمن يتشبّث بافتراضه إلى حدّ تأكيد صحّة
أمر ليس عليه برهان وإنما يفترضه رأي ملتبس؟
لذلك إذا لم يتذكّر من يريد تجديد الولادة أنه عُمّد، ولم يستطيع آخر
أن يشهد على ذلك لأنه لا يعلم هل قّدّس أولا، فليس هناك ما يتيح
للخطيئة أن تتغلغل، إذ، في مجال ضميره هذا، لا يكون المقدّس والمقدّس
مذنبين
.نعلم أن هناك إثماً لا يُكفّر عندما يُرغم أحدٌ، بحسب ممارسات الهراطقة
التي يرذلها الآباء القديسون، على الخضوع مرّتين للمعمودية التي مُنحت
مرّة لمن يجب أن تتجدّد ولادتهم. إذ تُعارض ذلك العقيدة الكاثوليكية
التي تُعلن لنا لاهوتاً واحداً في الثالوث، اعترافاً واحداً بالإيمان،
وسراً واحداً في المعمودية (أف 4 : 5). ولكن في هذه الحالة لا يُخشى
مثل ذلك، إذ ليس في الإعادة إثم عندما يُجهل تماماً ما جرى.
|
319
(1) ... Quorumdam fratrum suggestione comperimus,
aliquos captivorum ad sedes suas libere redeuntes, qui scilicet
in captivitatem illa aetate devenerint, quae nullius rei firmam
potuerat habere notitiam, remedium quidem implorare baptismatis,
sed utrum eiusdem mysterium baptismatis ac sacramenta
perceperint, infantiae inscientia non posse reminisci, et ideo
sub hoc latentis recordationis incerto animas suas in discrimen
adduci, dum sub specie cautionis negatur his gratia, quae ideo
non impenditur, quia putatur impensa. Cum itaque tribuere
talibus dominici sacramenta mysterii non immerito quorumdam
fratrum formido dubitaret, in sodali ut diximus coetu formam
huiuscemodi consultationis accepimus ... In primis itaque
providere debemus, ne dum speciem quamdam cautionis tenemus,
damnum regenerandarum incidamus animarum. Quis enim ita sit
suspicationibus suis deditus, ut verum esse definiat, quod, omni
manifestatione cessante, ex opinione ambigua suspicatur? Cum
itaque baptizatum se nec ille recordetur, qui regenerationis est
cupidus, nec alter attestari de eo possit, qui nesciat
consecratum, nihil est, in quo peccatum possit obrepere, cum in
hac parte conscientiae suae nec ille reus sit, qui consecratur,
nec ille, qui consecrat. Scimus quidem inexpiabile esse facinus,
quoties iuxta haereticorum damnata a sanctis Patribus instituta
cogitur aliquis lavacrum. quod regenerandis semel tributum est,
bis subire, apostolica reclamante doctrina, quae nobis unam
praedicat in Trinitate deitatem, unam in fide confessionem, unum
in baptismate sacramentum (Eph 4, 5). Sed in hoc nihil simile
formidatur, quoniam non potest in iterationis crimen venire,
quod factum esse omnino nescitur. ... |
|
320-
ولكن إذا ثبت أن أحداً قد عمّده الهراطقة، فيجب ألاّ يكرّر سرّ الولادة
الجديدة أبداً، ولا يُمنح إلاّ ما نقص منه أي أن تُنال بوضع يد الأسقف
قوّة الروح القدس. |
320
(2) Quod si ab haereticis baptizatum quempiam
fuisse constiterit, erga hunc nullatenus sacramentum
regenerationis iteretur, sed hoc tantum, quod ibi defuit,
conferatur: ut per episcopalem manus impositionem virtutem
Sancti Spiritus consequatur. |
321- 322-
رسالة
"Epistolas
fraternitatis"
إلى روستيكوس أسقف نربونة، 458 أو 459
الزامية النذور الرهبانية
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
321-
(المسألة 14) إنّ قصد الكاهن الذي قصده بنفسه وإرادته لا يمكن التخلّي
عنه دون خطيئة. فكل ما وعد به الإنسان الربّ يجب عليه أن يتمّمه (تث 23
: 21؛ مز 50 : 41) إذ لا بدّ لكل من تخلّى عن الوعد بالوحدة وانتقل إلى
الخدمة العسكرية أو الزواج أن يُطهّر بكفّارة توبة علنية. فقد تكون
الخدمة العسكرية بلا عيب، والزواج طاهراً ولكنّ هناك مخالفة في التخلّي
عن اختيار الأفضل.
|
321
(Inquisitio 14) Propositum monachi proprio
arbitrio aut voluntate susceptum deseri non potest absque
peccato.
Quod enim
quis vovit Deo, debet et reddere (Dt 23, 21; Ps 49, 14). Unde
qui relicta singularitatis professione ad militiam vel ad
nuptias devolutus est, publicae paenitentiae satisfactione
purgandus est: quia etsi innocens militia et honestum potest
esse coniugium, electionem meliorum deseruisse transgressio est. |
|
322-
(المسألة 15) إذا قصدت فتيات، بإرادة حرّة، وبمنأى عن إكراه يحصل بأمر
الوالدين، مقصد البتولية ولبسن لبوسها، ثم اخترن الزواج، فهنّ خاطئات
حتى إذا لم يتبع ذلك تكريس. |
322
(Inqu. 15) Puellae,
quae non coactae parentum imperio, sed spontaneo iudicio
virginitatis propositum atque habitum susceperunt, si postea
nuptias eligunt, praevaricantur, etiam si consecratio non
accessit... |
323-
رسالة
"Magna
indignatione"
إلى جميع أساقفة كامبانيا... في 6 آذار 459
الاعتراف السرّي
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
323-
(الفصل 2) إني آمر بأن تُزال أيضاً بكل الوسائل تلك الجسارة المخالفة
للقاعدة الرسولية، والتي كما عرفت، منذ مدة زجيزة، قد ارتكبها بعضهم
باغتصاب لا يحلّ. فبالنسبة إلى التوبة التي يطلبها المؤمنون يب ألاّ
تقرأ علناً كتابة تحوي الخطايا
بالتفصيل، إذ يكفي أن يُشار إلى الكهنة
وحدهم في اعتراف سرّي بما في الضمير من ذنوب. لكن وإن كان كمال الإيمان
هذا يبدو جديراً بالثناء، إذ لا يخشى، بسبب مخالفة الله، أن يخزى أمام
الناس، فلتُزل هذه العادة غير المقبولة، فليست جميع خطايا من يطلبون
التوبة ممّا لا يخشون إعلانه. وذلك لئلا يُقصى كثيرون عن علاجات التوبة
ما داموا يخجلون أو يخافون من أن تُفشى لأعدائهم أفعالٌ يمكن من جراء
القوانين أن تلحق بهم الضرر. فيكفي هذا الاعتراف أوّلاً لله، ثم أيضاً
للكاهن الذي يشفع لخطايا التائبين. وأخيراً يمكن أن يُحمل كثيرون على
التوبة إذا لم يُنشر على مسامع الشعب ضمير المعترف. |
323 145
(c. 2) Illam etiam contra
apostolicam regulam praesumptionem, quam nuper agnovi a
quibusdam illicita usurpatione committi, modis omnibus constituo
submoveri. De paenitentia scilicet, quae a fidelibus postulatur,
ne de singulorum peccatorum genere libello scripta professio
publice recitetur, cum reatus conscientiarum sufficiat solis
sacerdotibus indicari confessione secreta. Quamvis enim
plenitudo fidei videatur esse laudabilis, quae propter Dei
timorem apud homines erubescere non veretur, tamen quia non
omnium huiusmodi sunt peccata, ut ea qui paenitentiam poscunt,
non timeant publicare, removeatur tam improbabilis consuetudo,
ne multi a paenitentiae remediis arceantur, dum aut erubescunt
aut metuunt inimicis suis facta reserari, quibus possint legum
constitutione percelli. Sufficit enim illa confessio, quae
primum Deo offertur, tum etiam sacerdoti, qui pro delictis
paenitentium precator accedit. Tunc enim demum plures ad
paenitentiam poterunt provocari, si populi auribus non
publicetur conscientia confitentis. |
325- 329-
قوانين الكنيسة القديمة
(Statuta
Ecclesiae Antiqua)
أواسط القرن الخامس
امتحان الإيمان قبل الرسامة الأسقفية
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
325-
يُمتحن من يُعدّ للرسامة الأسقفية من قبل لمعرفة هل... هو فطن في فهم
الكتب، وخبير في عقائد الكنيسة، وقبل كل شيء، هل يدافع بكلام صادق عن
تعاليم الإيمان أي يثبّت أن الآب والابن والروح القدس إله واحد،
معلّماً أن اللاهوت كلّه في الثالوث من ذات الماهية، وذات الجوهر، وذات
الأزلية، وذات القدرة الفائقة. هل يؤمن أن كل أقنوم في الثالوث إله
كامل، والثلاثة هي إله واحد. هل يؤمن بأن التجسّد الإلهي تمّ لا في
الآب ولا في الروح القدس، وإنما في الابن فقط، بحيث صار، هو نفسه الذي
كان في اللاهوت ابن الله الآب، ابناً في الناسوت للإنسان أمّه، إلهاً
حقيقياً من الآب وإنساناً حقيقياً من الأم، آخذاً من أحشاء أمه جسداً،
ونفساً بشرية عاقلة، وفيه الطبيعتان كلتاهما معاً، أي الإنسان والإله،
وهو شخص واحد، ابن واحد، مسيح واحد، ربّ واحد، خالق كل الموجودات،
والصانع والسيد والخالق (المدبّر) جميع الخلائق مع الآب والروح. وهو
الذي تألم بعذاب الجسد الحقيقي، ومات بموت جسده الحقيقي، وقام بقيامة
الجسد الحقيقية وبإستعادة النفس الحقيقية، وبها يأتي ليدين الأحياء
والأموات.
ويجب أن يُسأل هل يؤمن أن صانع وإله العهد الجديد والقديم، أي الناموس
والأنبياء والرسل، هو واحدٌ بذاته. هل إبليس أصبح شريراً بحرّيته لا
بطبيعته. يجب أن يُسأل أيضاً هل يؤمن بقيامة هذا الجسد الذي نحمله لا
غيره. هل يؤمن بدينونة آتية، وأن كل واحد ينال بما صنع في هذا الجسد
عقاباً أو مجداً. هل يحسن في عينه الزواج، وهل يرضى بالزوجات الثانية.
هل هو لا يجعل من أكل اللحم خطيئة. هل يقبل للمناولة الخطأة المصالحية.
هل يؤمن أن جميع الخطايا أي الأصلية منها والتي ارتُكبت إرادياً، تغفر
في المعمودية، وأن لا خلاص لأحدٍ خارج الكنيسة الكاثوليكية.
فعندما يوجد، بعد امتحانه في جميع هذه الأمور، على معرفة تامة بها،
حينئذ، بعد موافقة رجال الاكليروس والعلمانيين، وفي حضور جميع أساقفة
المنطقة... فليُرسم أسقفاً.
|
325 Qui episcopus ordinandus
est, ante(a) examinetur, si... in Scripturarum sensibus cautus,
si in dogmatibus ecclesiasticis exercitatus, et ante omnia, si
fidei documenta verbis simplicibus adserat, id est, Patrem et
Filium et Spiritum Sanctum unum Deum esse confirmans, totamque
in Trinitate deitatem coessentialem et consubstantialem et
coaeternalem et coomnipotentem praedicans; si singulam quamque
in Trinitate personam plenum Deum et totas tres personas unum
Deum; si incarnationem divinam non in Patre neque in Spiritu
Sancto factam sed in Filio tantum (credat), ut, qui erat in
divinitate Dei Patris Filius, ipse fieret in homine hominis
matris filius, Deus verus ex Patre, et homo verus ex matre,
carnem ex matris visceribus habens, et animam humanam
rationabilem, simul in eo ambae naturae, id est, homo et Deus,
una persona, unus Filius, unus Christus, unus Dominus, creator
omnium quae sunt, et auctor et dominus et creator (rector) cum
Patre et Spiritu Sancto omnium creaturarum, qui passus sit (est)
vera carnis passione, mortuus vera corporis sui morte,
resurrexit vera carnis suae resurrectione et vera animae
resumptione, in qua veniet iudicare vivos et mortuos. Quaerendum
est etiam ab eo, si Novi et Veteris Testamenti, id est Legis et
Prophetarum et Apostolorum unum eundemque credat auctorem et
Deum; si diabolus non per condicionem, sed per arbitrium factus
sit malus. Quaerendum etiam ab eo, si credat huius quam gestamus
et non alterius carnis resurrectionem; si credat iudicium
futurum et recepturos singulos pro his quae in hac carne
gesserunt vel poenas vel glorias (-am); si nuptias non improbet;
si secunda matrimonia non damnet; si carnium perceptionem non
culpet; si paenitentibus reconciliatis communicet; si in
baptismo omnia peccata, id est, tam illud originale contractum
quam illa quae voluntarie admissa sunt, dimittantur; si extra
Ecclesiam catholicam nullus salvetur.
Cum, in his omnibus
examinatus, inventus fuerit plene instructus, tunc cum consensu
clericorum et laicorum et conventu totius provinciae episcoporum
... ordinetur episcopus. |
وضع الأيدي علامة خارجية للرسامة
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
326-
تتبُّع رسامة من لهم مهامّ في الكنيسة:
ق 90 (2) عندم يُرسم أسقف يجب أن
يضع أسقفان كتاب الأناجيل على رقبته (رأسه) ويمسكا به، وبينما أحدهما
يقرأ عليه البركة، على جميع الأساقفة الآخرين الحاضرين أن يلمسوا رأسه
بأيديهم.
|
326 150
Can. 90 (2). E p i s c o p u
s cum ordinatur, duo episcopi (ex)ponant et teneant Evangeliorum
codicem super cervicem (caput) eius, et, uno super eum fundente
benedictionem, reliqui omnes episcopi qui adsunt manibus suis
caput eius tangant. |
|
327-
ق 91 (3) عندما يُرسم كاهن،
بينما يباركه الأسقف واضعاً يديه على رأسه، على جميع الكهنة الحاضرين
أن يضعوا أيضاً أيديهم على رأسه بقرب يد الأسقف. |
327 151
Can. 91 (3). Presbyter cum
ordinatur, episcopo eum (-!) benedicente et manus super caput
eius tenente, etiam omnes presbyteri qui praesentes sunt manus
suas iuxta manum (-us) episcopi super caput illius teneant. |
|
328-
ق 92 (4) عندما يُرسم شماس
إنجيلي، يضع الأسقف الذي يباركه وحده يديه على رأسه، لأنه لا يُقدّس
للكهنوت وإنما للخدمة.
|
328 152
Can. 92 (4). D i a c o n u s
cum ordinatur, solus episcopus qui eum benedicit manum suam (-us
-as) super caput illius (eius) ponat: quia non ad sacerdotium,
sed ad ministerium consecratur. |
|
329-
ق 93 (5) عندما يُرسم شماس
رسائليّ، فلأنه لا يتقبّل وضع الأيدي، فهو يقبل من يد الأسقف الصينية
فارغة والكأس فارغاً. ولكنه يتقبّل من يد رئيس الشمامسة الإبريق مع
ماء، وطستاً ومنشفة. |
329 153
Can. 93 (5). S u b d i a c o
n u s cum ordinatur, quia manus impositionem non accipit,
patenam de manu episcopi accipiat vacuam, et vacuum calicem.
De
manu vero archidiaconi accipiat urceolum cum aqua et manile et
manutergium. |
|